Handleiding om landloos te worden

0

Ik woonde in Maastricht, maar stond nog ingeschreven in mijn Belgische gemeente, omdat dat voor de belastingen en de ziekteverzekering gunstiger was. Omdat het me wel zinvol leek om dat even te gaan regelen met ons huwelijk in het vooruitzicht (waarbij je volgens de wet op hetzelfde adres moet wonen), besloot ik contact op te nemen met mijn Belgische gemeente. Ik nam de telefoon en vroeg hoelang het duurde voordat ik een uitschrijving uit België (model 8) zou krijgen enzovoort. Dat bleek allemaal nog mee te vallen, verzekerde de ambtenaar. Fijn! Prettig om te weten dat ik pas een maand voor ons huwelijk de overstap dien te maken, zei ik nog. “Dank en tot ziens!”

Dertien dagen later kreeg ik een brief van die gemeente: de overijverige man had mij nu al uitgeschreven, wenste me veel succes en leverde een Model 8, vier geboorteaktes en twee uittreksels van het bevolkingsregister, genoeg om allerhande instellingen te voorzien van papier. Daar stond ik: onverwacht landloos. Verbouwereerd omdat ik mezelf zomaar telefonisch uitgeschreven had uit mijn gemeente terwijl dat niet de bedoeling was, maar ook omdat ik eender wie had kunnen zijn die per telefoon iemand uitschreef. Om een bankrekening te openen moet een mens allerhande papieren voorleggen, maar om iemand uit te schrijven uit zijn land volstaat een eenvoudig telefoontje.

Ok, landloos dus. Best een grappig idee. De brief had ook kleine lettertjes zoals “inschrijven in een volgend land moet binnen de 14 dagen gebeuren”. Wat? Dan moet ik vandaag ingeschreven zijn in Nederland. Meteen mijn schoenen aangetrokken en richting gemeente Maastricht gefietst. Fiets tegen de muur gegooid, trappen op, kaartje getrokken, wachten aan de balie. … Aha, mijn beurt!
“Dag mevrouw, ik wil me inschrijven in Nederland.”
Of ik een afspraak heb? Nee, ik ben hier nu toch en ik ben aan de beurt? Nee, morgen kan niet, het moet vandaag. Kijk, kleine lettertjes hierzo. Nee, ik begrijp het, ik moet een afspraak maken, maar waarom kan het niet vandaag? Aha, omdat zoiets nu eenmaal altijd met afspraken gaat, okee. Maar het kan dus niet vandaag? Nee. Oei. … Maar weet je wat, ik blijf even wachten totdat iemand tijd heeft voor mij. Doorduwen, volhouden, voor jezelf opkomen … geleerd in Nederland.

En zo geschiedde … op 18 april 2009 werd ik officieel medelander, geheel onverwacht.

Share.

Leave A Reply