Belgische wirwar aan bouwstijlen

0

België is lelijk, chaotisch en compleet onlogisch. Vanuit de trein kan je de meest surrealistische creaturen zien: van veranda’s, aanbouwkeukens, duivenhokken, bergstalletjes en annexen van berghokjes met nog koterijen uit fineerplaten en niet te vergeten het obligate tuinhuisje met extra hokje opzij voor de houtstapel. Ook de ruimtelijke ordening is een rommelige janboel die duidelijk maakt dat gezamenlijk nadenken in België niet zo voor de hand ligt. Een wirwar aan bouwstijlen en afspraken waar niemand nog bij kan. Bouwen in overstromingsgebied kan gewoon, alsook het neerplanten van een fikse pastorijwoning in een bos, mits het betalen van de bijbehorende boete.

Absoluut taboe in Nederland, een land waar regeltjes veel minder met de voeten getreden (kunnen) worden. Hier vervelen oersaaie verkavelingen dan weer het oog. Vinex-wijken vol identieke woningen met hun gekloonde berghokjes, slim bedacht nabij de nodige winkelcentra, dokterspraktijken, scholen en keurig ingeplande groene zones, doen de vraag rijzen of het communisme hier de hand in had. Nogal wat Belgen denken verkeerdelijk dat deze identieke Nederlandse woningen ‘sociale woningen’ zijn. Onbegrijpelijk voor Belgen dat je geen eigen hand wil hebben in je onroerend goed.  Want ‘Belgen worden geboren met een baksteen in de maag’. Er is een enorme drang om een eigen huis te bouwen. Daarom trekt de doorsnee Belg minstens eenmaal in zijn leven naar Batibouw, het Mekka voor wie een eigen huis wil bouwen. Je ziet er mensen ruwbouwmaterialen aaien, lonken naar zwemvijvers en zich laten informeren over de nieuwste trends in bakstenen.

Een overdaad aan plannen en ontwerpen wordt vergaard. En omdat niemand op deze bouwwoede toeziet, gaat het menigmaal mis. Voor de bijeengesprokkelde woeste ideeën wordt immers altijd een architect bereid gevonden, die soms zelf nog wat excentrieke elementen toevoegt. Zo krijg je Vlaamse haciënda’s vlak naast kubistische en minimalistische huizen, of fermettes naast pronkerige villa’s met troosteloze voordeur op een drukke steenweg. Het resultaat is een bont en grillig woonpatrimonium. De lelijkheid tart elke verbeelding. Hannes Coudenys maakte een site “Ugly Belgian houses” en post er elke dag een foto van de meest wanstaltige, afzichtelijke en mislukte Belgische bouwsels. Absoluut de moeite waard om de collectie, voorzien van spitsvondig commentaar, te bekijken. Geniet van de ‘pareltjes van wansmaak’ die hij vastlegde.

‘België: stuitend lelijk, maar nooit saai’.

 

Bekijk ook dit theatrale NOS-filmpje

Share.

Leave A Reply